เฉลยแบบทดสอบง่ายๆ

1. a 9. a 17. a
2. c 10. c 18. c
3. a 11. a 19. c
4. b 12. a 20. c
5. b 13. b 21. c
6. b 14. c 22. a
7. d 15. a
8. b 16. d

ลองทำกันเล่นๆดู แบบง่ายๆ

L' évaluation
1. A : Pouvez-vous préparer ma note ,s'il vous plâît ?

B : ……………………………………

a. Bein sûr Madame. C'est quelle chambre ?

b. Ça va bien merci,et vous ?

c. Ça fait 1,850 bahts.

d. Tenez voici 2,000 bahts.

2. A : Acceptez-vous les cartes de crédit ?

B : ………………………………………………………………

a. Oui, ie voudris ma note. b. C'est la chambre 747.

c. Bien sûr Monsieur. d. Un moment s'il vous plaît.

3. A : Voici votre carte, votre double et votre reçu.

B : ……………………………………………

a. Merci b. Où est ma carte ? c. C'est trop chère d. A votre service.

4. A : It ya une erreur. Nous n'avons pas pris le petit déjeuner.

B : ……………………………………………………………………

a. Quel est le numéro de votre chambre ?

b. Excusez-nous. Je vais rectifier tout de suite.

c. Ça ne fait rien

d. Merci au revoir.

5. A : Je désire une chambre.

B : ………………………………………………

a. C'est très gentil. b. Est-ce que vous avez une réservation?

c. C'est bien ça. d. Vous voulez le petit déjeuner?

6. A: Comment voulez-vous votre steak ?

B: .……………………………………

a. Un steak au poivre

b. Bien cuit s'il vous plaît.

c. Du vin rouge

d. Un gâteau au chocolat.

7. A : ………………………………….……………………………………………

B : Le somtam, c'est très épicé mais pour vous nous pouvons le faire moins fort.

a. Est-ce que vous pouvez nous conseiller ?

b. Nous voulons essayer le somtam

c. Est-ce que vous avez choisi ?

d. Le somtam,qu est-ce que c'est ?

8. A : ……………………………………………………………

B : Je suis désolée. Je vous apportte une serviette tout de suite

a. Mon steak n'est pas assez cuit.

b. Je n'ai pas de serviette.

c. Je voudrais encore une serviette

d. Je ne voudrais pas de seviette.

9. A : Mon verre est sale.

B : ……………………

a. Je le change immédiatement.

b. Tout de suite.

c. Il ne faut pas utiliser ce verre.

d. Ça ne fait rien.

10. A : L'addition s'il vous plaît

B : ……………………………

a. Avee plaisir. b. Merci beaucoup. c. Ça fait 200 bahts d. Gardez la monnaie.

11. …………………… partons-nous pour Bangkok ?

a. Quand b. Que c. Qui d. Qu'est-ce-que

12. Il est onze heures du soir. Allons……………………………… .

a. nous coucher b. prendre le dîner c. faire des courese d. nous lever

13. Quand est parti le train ?

a. Dans 5 minutes b. Il y a cinq minutes. c. Il reste 5 minutes. d. Avant cinq minutes.

14. La semaine dernière , nons……………………Bangkok .

a. visiter b. visitons c. avons visité d. allons visiter.

15. 19.00 h.

a. Il est dix-neuf heures.

b. Il est sept heaurs du matin.

c. Il est midi.

d. Il est minuit.

16. A : A quelle heure voulez - vous partir?

B : ……………………………………….

a. Dans 3 jours . b. Depuis 3 jours . c. Pendant 3 jours. d. A 8 heures.

17. A : Est ce que vous acceptez les cartes de crédit ?

B : ………………………………………………………

a. Avec plaisir b. C'est le même prix. c. Ca m'est égel. d. Ça dépend.

18. A : Qu' est-ce que vous voulez boire ?

B : …………………………………..

a. De la salade b. Du potage c. Du vin d. Des fruits.

19. A : Est-ce que vous préférez le poisson on le poulet ?

B : ……………………………………………………

a. Oui,merci b. Pas du tout c. Donnz-moi du poisson d. Du vin s'il vous plaît.

20. A : Comment va-t-on en ville de l'aéroport ?

B : ……………………………………………

a. Vous pouvez prerdre le train.

b. Vous pouvez prerdre le bâteau.

c. Vous pouvez prerdre le limonsine.

d. Vous pouvez prerdre le métro.

21. Ou'est qu'on fait quand on arrive à l' aéroport ?

a. Dire bonjour b. Dire au reroir c. Remplir la fiche d'immigration d. Dire merci.

22. On doit donner la fiche de douane …………………………

a. au douanier. b. à la concierge c. au pilot d. à la police.

ไมเคิล แองเจลโล

มีเกลันเจโล (Michelangelo, ผู้คนมักเข้าใจผิดเป็น ไมเคิล แองเจลโล) มีชื่อเต็มว่า มีเกลันเจโล ดี โลโดวีโก บัวนาร์โรตี ซีโมนี (Michelangelo di Lodovico Buonarroti Simoni, 6 มีนาคม ค.ศ. 1475 - 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1564) ศิลปินที่เข้าถึง 3 ศาสตร์ที่ยิ่งใหญ่ของโลก เขาไม่เป็นเพียงผู้ที่เข้าถึงแต่เพียงศาสตร์ด้านวิจิตรศิลป์ แต่เขายังเข้าถึงความยิ่งใหญ่ของสถาปัตยกรรม และประติมากรรมอีกด้วย เกิดเมื่อวันที่ 6 มีนาคม 1475 และเติบโตที่เมืองฟลอเรนซ์ ภายหลังเป็นผู้สร้างประติมากรรมหินอ่อนชื่อกระฉ่อนโลกนามว่า เดวิด (David)

หลังจากที่ไปอยู่ที่กรุงโรมเมื่ออายุ 21 ปี และใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นถึง 5 ปี มีเกลันเจโล สร้างประติมากรรมรูปเดวิด ตอนอายุ 26 ปี จากหินอ่อนก้อนมหึมาที่ถูกทิ้งไว้กลางเมืองฟลอเรนซ์เป็นเวลาหลายปี จึงกลายเป็นที่ฮือฮาของชาวเมือง ด้วยเหตุผลที่ว่า ไม่มีใครกล้าพอที่จะแตะต้องมันนั่นเอง ความสำเร็จหลังจากงานชิ้นนี้ ทำให้ชื่อเสียงของเขาโด่งดังไปทั่วอิตาลี มีเกลันเจโลเดิมทีเป็นคนที่เกลียด เลโอนาโด ดาวินชี ถึงแม้ว่าทั้งคู่จะมีอายุห่างกันถึง 23 ปี และไม่ค่อยได้พบกันบ่อยนัก (คล้ายกับ "การที่เสือสองตัวอยู่ในถ้ำเดียวกันไม่ได้") ในช่วงนี้ (1497-1500) เขาก็ได้สร้างประติมากรรมหินอ่อนอีกชิ้นหนึ่งที่มีชื่อว่า ปีเอตะ (Pietà) ซึ่งปัจจุบันอยู่ในวิหารเซนต์ปีเตอร์ (St. Peter's Basilica) ที่กรุงโรม

The Last Judgement

ตอนอายุได้ 30 ปี เขาได้ถูกเชิญให้กลับมาที่กรุงโรม เพื่อออกแบบหลุมฝังศพให้กับ พระสันตะปาปาจูเลียส ที่ 2 ซึ่งใช้เวลาประมาณ 40 ปี หลังจากแก้หลายครั้งหลายครา จนมาสำเร็จในปี 1545 ต่อมาในปี 1546 เขาเป็นสถาปนิกคนสำคัญในการสร้างมหาวิหารเซนต์ปีเตอร์ที่กรุงโรม ที่มีความยิ่งใหญ่และงดงามเป็นอย่างมาก ซึ่งถือเป็นสถาปัตยกรรมชิ้นเอกของโลก โดยเฉพาะส่วนที่เป็นโดม
เขาใช้ชีวิตในบั้นปลายอยู่ในกรุงโรม ตลอด 30 ปี ช่วงนี้นั้นเองที่เขาเขียนภาพระดับโลกไว้มากมาย โดยเฉพาะ The Last Judgement(Last Judgment) ซึ่งเขาใช้เวลาในการเขียนภาพขนาดยักษ์นี้นานถึง 6 ปี
มีเกลันเจโล บัวนาร์โรตี เสียชีวิตลงเมื่ออายุได้ 90 ปี ซึ่งมีคำกล่าวจาก พระสันตะปาปาจูเลียสที่ 2 ว่า "ทรงยินดีบั่นทอนชีวิตของท่านลง เพื่อแลกกับชีวิตของ มิเกลันเจโล ให้ยืนยาวออกไปอีก"

ภาษาฝรั่งเศสในปัจจุบัน

ภาษาฝรั่งเศสในปัจจุบัน ถูกแทรกซึมโดยอิทธิพลของภาษาอังกฤษที่แผ่ขยายอย่างกว้างขวาง มีการนำคำภาษาอังกฤษมาใช้่ปะปนกับภาษาฝรั่งเศสเดิมอย่างแพร่หลาย ซึ่งมีผลเสียต่อการอนุรักษ์ภาษาฝรั่งเศส รัฐบาลได้ออกกฎหมายบางฉบับเพื่ออนุรักษ์ภาษาฝรั่งเศส โดยกำหนดให้ใช้คำจากภาษาฝรั่งเศสแท้ๆ ในโฆษณา ประกาศ และเอกสารราชการต่าง ๆ นอกจากนี้ยังกำหนดให้สถานีวิทยุทุกสถานี เปิดเพลงภาษาฝรั่งเศสอย่างน้อยร้อยละ 40 ของเพลงทั้งหมดที่เปิดในสถานีนั้น

สถานะของภาษาฝรั่งเศสในประเทศฝรั่งเศส
ฝรั่งเศสกำหนดให้ภาษาฝรั่งเศสเป็นภาษาราชการของประเทศตั้งแต่ปี 1992 รัฐบาลกำหนดให้เอกสารราชการ สัญญาต่าง ๆ การโฆษณาประชาสัมพันธ์ การศึกษา จะต้องทำเป็นภาษาฝรั่งเศส หากจำเป็นต้องใช้คำภาษาต่างประเทศ ก็ให้ใส่คำแปลเป็นภาษาฝรั่งเศสควบคู่กันไปด้วย
อย่างไรก็ดี ทางการไม่ได้ควบคุมการใช้ภาษาในเอกสารของเอกชน และในเว็บไซต์ของเอกชน ซึ่งหากทำการควบคุมแล้ว ก็อาจขัดต่อหลักการเสรีภาพในการพูดได้

สถานะของภาษาฝรั่งเศสในประเทศแคนาดา
ร้อยละ 12 ของคนที่พูดภาษาฝรั่งเศสเป็นภาษาแม่ในโลกนี้เป็นชาวแคนาดา และภาษาฝรั่งเศสเป็นหนึ่งในภาษาราชการสองภาษาของแคนาดา (อีกภาษาหนึ่งคือภาษาอังกฤษ) กฎหมายของแคนาดากำหนดให้บริการต่างๆของรัฐบาลกลางจะต้องจัดให้เป็นสองภาษาเสมอ กฎหมายต่างๆ ที่ผ่านรัฐสภา จะต้องแปลเป็นภาษาอังกฤษและภาษาฝรั่งเศส และฉลากผลิตภัณฑ์ต่างๆ ที่วางขายในแคนาดาจะต้องมีภาษาอังกฤษและภาษาฝรั่งเศส ร้อยละ 22 ของชาวแคนาดาใช้ภาษาฝรั่งเศสเป็นภาษาแม่ และร้อยละ 18 ของชาวแคนาดาสามารถพูดได้ทั้งภาษาอังกฤษและภาษาฝรั่งเศส

ภาษาฝรั่งเศสมีสถานะเป็นภาษาราชการเพียงภาษาเดียวของรัฐควิเบก (เกเบก - Québec) มาตั้งแต่การบังคับใช้กฎหมายว่าด้วยภาษาฝรั่งเศส (Bill 101) ผลสำคัญข้อหนึ่งของกฎหมายฉบับนี้คือกำหนดให้เด็กในควิเบกต้องได้รับการศึกษาเป็นภาษาฝรั่งเศส ยกเว้นถ้าบิดามารดาของเด็กคนนั้นได้รับการศึกษาส่วนใหญ่เป็นภาษาอังกฤษภายในประเทศแคนาดา ซึ่งเป็นการทำลายค่านิยมของผู้อพยพที่มักส่งบุตรหลานของคนเข้าเรียนในโรงเรียนที่สอนเป็นภาษาอังกฤษ กฎหมายนี้ยังกำหนดให้ใช้ภาษาฝรั่งเศสในการพิจารณาคดี โฆษณา การอภิปรายในสภา และการพิจารณาคดีในศาล ภายในควิเบก ในปี 1993 กฎหมายนี้ได้รับการแก้ไข โดยอนุญาตให้เขียนป้ายสัญลักษณ์หรือโฆษณาต่าง ๆ เป็นภาษาอังกฤษได้บ้าง ตราบใดที่ยังมีภาษาฝรั่งเศสเป็นส่วนมาก นอกจากนี้ยังทำให้คนที่พูดภาษาอังกฤษแต่อาศัยในควิเบกสามารถรับบริการทางสุขภาพและบริการของรัฐเป็นภาษาอังกฤษได้
รัฐอื่น ๆ ที่ใช้ภาษาฝรั่งเศสเป็นภาษาราชการควบคู่ไปกับภาษาอังกฤษ ได้แก่รัฐนิวบรันสวิก ยูคอนเทร์ริทอรี นอร์ทเวสต์เทร์ริทอรีีส์ และนูนาวุต ในรัฐออนแทรีโอ และแมนิบา ภาษาฝรั่งเศสไม่ได้มีสถานะเป็นภาษาราชการ แต่รัฐบาลของรัฐทั้งสองรัฐได้จัดการบริการต่าง ๆ เป็นภาษาฝรั่งเศสคู่กับภาษาอังกฤษ ในบริเวณที่มีคนที่พูดภาษาฝรั่งเศสอาศัยอยู่มาก

ไขความลับ “ยิ้มโมนาลิซา” ของ “ดาวินชี”

นิวส์ไซแอนติส – กว่าหลายศตวรรษมาแล้วที่เหล่าศิลปิน นักประวัติศาสตร์ และนักท่องเที่ยวต่างเดินพาเหรดไปที่พิพิธภัณฑ์ลูฟว์ ประเทศฝรั่งเศส เพื่อหวังไขปริศนารอยยิ้มอันลึกลับน่าฉงนของ “โมนา ลิซา” ผลงานชิ้นโบว์แดงของ “ลิโอนาโด ดาวินชี” และตอนนี้ 2 นักวิจัยทางด้านจักษุศาสตร์ก็เริ่มมองเห็นปริศนาบางอย่างจากภาพโมนาลิซา ว่าไฉนมองมุมไหนถึงยิ้มพิมพ์ใจไปเสียหมด

คริสโตเฟอร์ เทย์เลอร์ และลีโอนอยด์ คอนต์เซวิช แห่งสถาบันวิจัยทางจักษุสมิธ-แคตเทิลเวลล์ ในซานฟรานซิสโก เชื่อว่า เหตุที่โมนาลิซายิ้มโปรยปรายได้ขนาดนี้ก็เพราะ “นอยซ์” (noise) หรือมีสัญญาณรบกวนเกิดขึ้นในระบบการรับรู้ทางสายตาของผู้ที่มองภาพอันลือโลกชิ้นนี้

นักวิจัยทั้ง 2 ได้นำภาพวาดโมนาลิซาบันทึกลงคอมพิวเตอร์ แล้วสุ่มใส่นอยซ์ลงในภาพหลายๆ แบบ (นอยซ์ หรือ noise ที่หมายถึงสัญญาณรบกวน แต่ในภาพคือจุดสีเล็กที่เกิดขึ้นบนภาพ ทำให้ภาพไม่ชัด อย่างเช่นการดูโทรทัศน์ที่สัญญาณไม่ดีก็จะทำให้เห็นภาพเป็นจุดๆ นั่นคือ “นอยซ์”)

และเมื่อนักวิจัยทั้ง 2 สุ่มใส่นอยซ์ลงในภาพโมนาลิซาแล้ว ก็ให้ผู้สังเกตการณ์จำนวน 12 คนมาดูว่าหน้าตาโมนาจะเปลี๊ยนไป๋มากน้อยแค่ไหน

เมื่อเติม "นอยซ์" ลงไปบนภาพโมนาลิซา จุดสีรบกวนเหล่านี้จึงทำให้คนดูรับความรู้สึกของโม้นาแตกต่างกันออกไป
ทั้งนี้ ผลการพินิจดูภาพโมนาที่มีนอยซ์มาฉาบไว้นั้น ก็เป็นไปตามความคาดหมายของคริสโตเฟอร์และลีโอนอยด์ กล่าวคือ นอยซ์ส่วนที่อยู่ตรงมุมปากทำปากของโมนายกขึ้น จึงทำให้โมนาลิซามีใบหน้าเปื้อนยิ้มอิ่มเอมมีความสุข ส่วนนอยซ์อีกภาพหนึ่งที่อยู่บนปากของโมนากลับทำให้รูปปากแบนลง ภาพนี้เลยทำให้โมนาดูเศร้าสร้อย

อย่างไรก็ตาม จุดรบกวนหรือนอยซ์เหล่านี้ทำให้ผู้สังเกตการณ์ที่มาดูภาพโมนาลิซาที่เคยๆ เห็น เกิดการรับรู้ที่แตกต่างออกไปจากเดิมได้อย่างน่าประหลาดใจ

เทย์เลอร์ เปิดเผยว่า ระบบการรับภาพในสมองของมนุษย์ทั่วไปนั้นจะเปลี่ยนไปตามสิ่งรบกวน และอย่างกรณีภาพโมนาลิซาฉาบนอยซ์คราวนี้ก็เช่นกัน เมื่อผู้มองมองเห็นภาพที่มีเม็ดสีเล็กๆ ไม่ชัดอยู่บนภาพ อนุภาคโฟตอนหรือหน่วยพลังงานของรังสีแสงที่จอตา (เรตินา) รับเข้ามาก็จะเป็นลักษณะแกว่งไปมา (นึกถึงตอนที่เรามองภาพเบลอๆ) จากนั้นเซลล์รับแสงที่จอตาก็จะอ่านค่าเม็ดสีที่มองเห็นผิดเพี้ยน และในที่สุดการรับรู้เม็ดสีที่ผิดเพี้ยนนี้ก็ถูกส่งต่อไปยังเส้นประสาท และสมองในที่สุด

“สิ่งรบกวนโดยธรรมชาติเหล่านี้ ทำให้คนทั่วไปมองภาพโมนาแล้วเห็นว่าภาพชิ้นนี้เปลี่ยนไป มากกว่าที่จะเห็นเหมือนแต่ก่อนว่าโมนามีการแสดงสีหน้าที่น่าสงสัยลึกลับ “นอยซ์” นี่ล่ะจึงทำให้ภาพวาดชิ้นนี้มีพลังจนถึงทุกวันนี้” เทย์เลอร์ เผย พร้อมกับแถมอีกว่า ที่ดาวินชีวาดโม้นาได้ออกมาจนลือลั่นโลกขนาดนี้ เพราะดาวินชีรู้ได้ด้วยสัญชาติญาณศิลปินของเขาแล้วว่า “นอยซ์” นี่ล่ะสามารถสร้างการรับรู้ของคนได้ต่างออกไป

ภาพ “โมนาลิซา” เป็นผลงานชิ้นเอกของลีโอนาโด ดาวินชี จิตรกรชาวอิตาเลียน (และยังเป็นนักดนตรี นักวิทยาศาสตร์ และนักประดิษฐ์) ดาวินชีวาดภาพชิ้นนี้ขึ้นในปี 1479 – 1528 โดยหญิงสาวในภาพคือ “ลา จิโอกอนดา ” (La Gioconda) ภรรยาของฟรานเซสโก เดล จิโอกอนดา เป็นภาพวาดสีน้ำมันบนไม้ มีขนาด 77x53 เซนติเมตร ขณะนี้ตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟว์ ประเทศฝรั่งเศส ในนาม “ลา โฌกงด์” (La Joconde)

โมนาลิซาในภาพเป็นภาพนั่งของผู้หญิงธรรมดาๆ ที่แต่งกายตามสมัยนิยมในแฟชั่นแบบฟลอเรนไทน์ ในอิตาลีเบื้อหลังเป็นภูเขา โดยดาวินชีได้ใช้เทคนิกภาพสีหม่น (sfumato) ให้ฉากหลังดูนุ่มเบา แต่ใช้โทนสีหนักกับตัวนางแบบ โมนาลิซามีสีหน้าที่แสดงออกมาอย่างน่าฉงน เพราะบางมุมก็รู้สึกถึงความมีเสน่ห์ดึงดูดใจ ขณะที่บางมุมก็ให้ความรู้สึกแปลกแยกโดดเดี่ยว ด้วยเหตุนี้จึงกลายเป็นภาพเหมือนที่มีชื่อเสียงไปทั่วโลก

ผลการศึกษาหลายฉบับเมื่อไม่นานมานี้แนะว่า การบริโภคกาแฟในปริมาณที่พอเหมาะให้ผลดี ดังตัวอย่างเช่น.. งานวิจัยซึ่งตีพิมพ์ในวารสารสมาคมแพทย์อเมริกาพบว่าคนที่ดื่มกาแฟวันละ 3 แก้ว มีโอกาสเกิดโรคพาร์คินสันน้อยลงถึง 5 เท่า

การศึกษาของวิทยาลัยสาธารณสุขฮาร์วาร์ดพบว่า ผู้ชายที่ดื่มกาแฟเกินวันละ 6 แก้วลดความเสี่ยงต่อการเป็นโรคเบาหวานชนิดที่ 2 ได้ราวร้อยละ 50 ขณะความเสี่ยงนี้ในผู้หญิงลดลงเกือบร้อยละ 30

สถาบันมะเร็งของญี่ปุ่นกล่าวว่าการดื่มกาแฟวันละ 3 - 4 แก้ว อาจลดความเสี่ยงต่อโรคมะเร็งตับลงถึงครึ่งหนึ่ง

แต่สมาคมโรคเบาหวานอังกฤษเตือนว่าอย่าดื่มเกินกว่านี้เพราะการดื่มมากเกินไปอาจทำให้คุณรู้สึกกระวนกระวาย นอนไม่หลับ และหญิงตั้งครรภ์ไม่ควรดื่มเกินวันละ 2 แก้ว

ที่มา : คอลัมน์ สาระรอบรู้ อาหาร จากนิตยสารสรรสาระ Reader's Digestฉบับ มกราคม 2550

ป้องกันเส้นเลือดอุดตันด้วย ช็อกโกแลตดำ

นักวิจัยพบว่าช๊อกโกแลตดำเพียงวันละสองช้อนโต๊ะ หรือจะแปรรูปเป็นโกโก้ร้อน 1 แก้ว ช่วยป้องกันการอุดตันของเส้นเลือดได้พอๆ กับการกินยาแอสไพริน

โครงการศึกษาผลจากยาแอสไพรินที่มีผลต่อเกร็ดเลือด โดยศาสตราจารย์ไดแอนน์เบกเกอร์ ผู้นำการวิจัยของมหาวิทยาลัย จอห์น ฮอปกินส์ ประเทศสหรัฐอเมริกากำหนดให้กลุ่มตัวอย่างออกกำลังกาย งดบุหรี่ และอาหารบางอย่าง เช่น ไวน์ ชากาแฟ และช๊อกโกแลตก่อนเข้ารับการทดลอง หลังจากนั้นนักวิจัยทำการเปรียบเทียบ ระยะเวลาที่เกล็ดเลือดจับตัวกันเป็นก้อน พบว่าเกล็ดเลือดของกลุ่มตัวอย่างที่ไม่งดช๊อกโกแลต มีเกล็ดเลือดจับตัวกันช้ากว่า

กลุ่มนักวิจัยจึงศึกษาเพิ่มเติมคุณสมบัติของเมล็ดโกโก้ และพบว่าในเมล็ดโกโก้มีสารเคมีชนิดหนึ่งที่ชื่อว่า ฟลาโวนอยด์ ซึ่งเป็นส่วนผสมสำคัญที่มีผลทางชีวเคมีที่ออกฤทธิ์คล้ายกับยาแอสไพรินที่ช่วยลดการจับตัวของเกล็ดเลือด ซึ่งเป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้เส้นเลือด และหลอดเลือดอุดตันที่อาจส่งผลรุนแรงถึงขั้นเสียชีวิตในที่สุด

ก่อนหน้านี้ก็ได้มีรายงานการวิจัยที่ออกมาสนับสนุนประโยชน์ของช๊อกโกแลตอย่างต่อเนื่องอาทิ พบว่าในช๊อกโกแลตมีสารเพนเทเมอร์ที่ช่วยยับยั้งการลุกลามของเซลล์มะเร็งได้และยังมีสารต้านอนุมูลอิสระที่อาจช่วยป้องกันโรคหลอดเลือดหัวใจ

แม้ว่าสารเคมีที่อยู่ในเมล็ดโกโก้จะมีผลดีต่อการไหลเวียนของโลหิตได้ดี แต่หากว่าร่างกายได้รับไขมันและน้ำตาลที่มากเกินไปก็อาจจะเพิ่มความเสี่ยงต่อหัวใจของคุณได้เช่นกัน

ภาพบรรยากาศในฟาร์มโชคชัย

Assomption

L'Assomption est un dogme catholique selon lequel, au terme de sa vie terrestre, Marie a été « enlevée corps et âme » au ciel. C'est aussi le nom de la fête catholique célébrant cet événement. Le terme vient du latin assumptio qui signifie « prendre, enlever, assumer ». Cette doctrine, ou croyance n´est pas relatée dans les Livres de la Bible qui sont considérés inspirés de Dieu,par tout le milieu chrétien.

Les Églises orthodoxes reconnaissent également, mais implicitement, ce point de foi, et parlent de « dormition » de la Vierge.

Les protestants n'y souscrivent pas. Ceux qui sont ici appelés protestants, devraient plutôt être appelés chrétiens évangéliques. Car le protestantisme est une dénomination particulière qui ne rejoint pas nécessairement les convictions des autres dites évangéliques.

Histoire

Selon la tradition la plus répandue, le lieu de l'Assomption a été Éphèse, dans la maison de l'apôtre Jean, à qui le Christ, sur la croix, confia Marie. Une autre tradition, beaucoup moins sûre, parle de Jérusalem.

Ces événements ne sont pas rapportés dans les Évangiles, mais ont toujours fait partie de ce qu'on appelle la Tradition vivante de l'Église. On en trouve un récit dans un apocryphe, le Livre de Jean sur la mort de Marie (IVe siècle).

L'Assomption de Marie fait partie de la foi constante de l'Église Catholique . Le dogme, proclamé par Pie XII en 1950, n'a fait en réalité qu'entériner en termes canoniques ce que l'Église Catholique a toujours cru. C'est pourquoi cet événement surnaturel a toujours été attesté dans la dévotion des fidèles, dans l'art et dans la liturgie (grande fête du 15 août) bien avant sa formulation dogmatique par l'autorité du Pape. Benoît XIV, au XVIIIe siècle, en parle encore comme d'une « opinion qu'il serait impie de nier ».

Définition

Le 1er novembre 1950, ce point de foi est défini sous forme de dogme par la constitution apostolique Munificentissimus Deus du pape Pie XII, après maturation dans la mémoire de l'Église durant presque 20 siècles. La constitution dogmatique Lumen gentium (21 novembre 1964) du 2e concile du Vatican déclarera également :

« Enfin la Vierge immaculée, préservée par Dieu de toute atteinte de la faute originelle, ayant accompli le cours de sa vie terrestre, fut élevée corps et âme à la gloire du ciel, et exaltée par le Seigneur comme la Reine de l'univers, pour être ainsi plus entièrement conforme à son Fils, Seigneur des seigneurs, victorieux du péché et de la mort. »

L'Assomption est fêtée le 15 août. Elle avait été instituée fête nationale en France par le roi Louis XIII et l'est restée jusqu'à la Révolution française. Napoléon Ier fera du 15 août la Saint Napoléon qui redeviendra la fête de l'Assomption à la Restauration. La République en fera un jour férié. Cet événement est toujours la fête nationale des Acadiens.

En France, elle demeure la fête annuelle dans certains villages particulièrement catholiques. Elle a pris une ampleur particulière ces dernières années, notamment à Audresselles (Pas-de-Calais) où la procession qui s'achève par une bénédiction de la mer, attire des foules venues de toute la région Nord-Pas-de-Calais. La fête de l'Assomption est aussi le jour le plus important de l'année à Lourdes.

Poisson d'avril

Le poisson d'avril est une plaisanterie, voire un canular, que l'on fait le 1er avril de chaque année à ses connaissances ou à ses amis. Il est aussi de coutume de faire des canulars dans la presse, aussi bien écrite, radio- et télédiffusée.
Pour les enfants, il consiste à accrocher un poisson de papier dans le dos de personnes dont on veut se gausser. Poisson d'avril ! est aussi l'exclamation que l'on pousse une fois qu'une des plaisanteries est découverte ou pour avertir la victime du canular que l'histoire qu'on vient de lui raconter est fausse.

Origine

Une explication totalement légendaire avance que cette tradition trouve son origine en France, en 1564. Jusqu'alors, l'année aurait commencé au 1er avril, mais le roi de France Charles IX décida, par l'édit de Roussillon, que l'année débuterait désormais le 1er janvier, marque du rallongement des journées, au lieu de fin mars, arrivée du printemps. Mais en fait, l'année civile n'a jamais débuté un 1er avril. Si l'origine exacte de l'utilisation des poissons reste obscure (peut-être l'ichtus chrétien), la légende veut que plusieurs de ses sujets se rebiffèrent à l'idée qu'on leur chamboulât le calendrier, et ils continuèrent à célébrer les environs du 1er avril. Pour se payer gentiment leur tête, des congénères profitèrent de l'occasion pour leur remettre de faux cadeaux et leur jouer des tours pendables. Ainsi naquit le poisson, le poisson d'avril, le jour des fous, le jour de ceux qui n'acceptent pas la réalité ou la voient autrement[1].

Cette coutume de faire des plaisanteries s'est répandue dans de nombreux pays, bien que le poisson ne soit pas toujours exporté en même temps :

les Britanniques ont conservé leur April Fool's Day (certains Écossais parlent aussi de Gowk ou de Cuckoo),
les Allemands ont leur Aprilscherz,
en plus de la France, cette coutume existe aussi en Belgique, au Québec, en Italie, aux États-Unis, en Suisse ou même au Japon.

Cependant, les conjectures demeurent : ou bien on voulait marquer la sortie du signe zodiacal des Poissons, ou bien on voulait prolonger la période du carême, où il n'était permis de manger que du poisson, ou bien on voulait confondre le benêt en lui offrant un poisson à une époque de l'année, celle du frai, où la pêche était interdite.

En France, au début du XXe siècle, on s’envoyait de jolies cartes postales toutes ornées d’un poisson d’avril et richement décorées. On s’écrivait, pour cette occasion, des messages chaleureux et on s’envoyait des vœux.[2]

Événement comparable

Il existe, aussi en Espagne, une fête comparable, qui tombe cependant le 28 décembre. C'est le jour des saints innocents (dia de los santos inocentes ou dia de los inocentes), qui commémore le massacre des Innocents commis, selon la Bible, par Hérode. Croisé avec des rites païens comme la fête des Fous, il est devenu le jour des plaisanteries et des canulars, à la manière de notre premier avril. C'est un petit personnage de papier que l'on accroche au dos des personnes dont on veut se moquer.

นมแพะ อีกทางเลือกของคนรักน้ำนม

เมื่อพูดถึงนมแพะ หลายคนอาจทำหน้าสงสัยว่ามีความแตกต่าง จากน้ำนมชนิดอื่นๆ ที่เราเคยดื่มกันอย่างไรบ้าง ไม่แปลกหรอก ก็เพราะเราไม่ค่อยจะคุ้นเคยกับ การดื่มนมแพะกันสักเท่าไรนี่ จริงไหม ? เอาล่ะ.. ไปดูคุณค่าที่ซ่อนอยู่ในนมแพะกันเลยดีกว่า เผื่อว่าจะได้ไปลองหามาดื่มดูบ้าง
แพะเป็นสัตว์เลี้ยงเก่าแก่ของมนุษยชาติที่ ให้ประโยชน์ใช้สอยรอบตัว เนื้อและนมใช้สำหรับบริโภค ส่วนหนังและขนใช้ทำเครื่องนุ่งห่ม เครื่องใช้ต่างๆ และมูลใช้ทำเป็นปุ๋ย ที่สำคัญแพะเป็นสัตว์ที่มีความสามารถในการปรับตัวให้เข้า กับสภาพแวดล้อมได้ดี จึงสามารถเลี้ยงได้ในหลากหลายสภาพภูมิอากาศเกือบทุกแห่งในโลก
มนุษย์เรารู้จักการดื่มนมแพะมาตั้งแต่ ยุคกรีกโบราณ หลายประเทศในแถบเมดิเตอร์เรเนียนนิยมดื่มนมแพะกันมาก เพราะเชื่อว่า โปรตีนในนมแพะจะทำให้เม็ดเลือดขาวทำงานอย่างมีประสิทธิภาพจึงทำให้ภูมิต้านทานในร่างกายดีขึ้น ถึงขั้นที่มีการกล่าวขานกันว่า “ นมแพะไม่ใช้ยารักษาโรค แต่คนไข้นับพับสามารถ ฟื้นจากอาการป่วยได้เร็วเนื่องจากดื่มนมแพะ ”



นมแพะขึ้นชี่อว่ามีคุณค่าทางโภชนาการสูง มีขนาดเม็ดไขมันที่เล็กจึงย่อยง่าย หลังจากดื่มนมแพะเพียงประมาณ 20 นาที ร่างกายของเราก็สามารถ ย่อยและดูดซึมนำไปใช้ประโยชน์ได้เลย การที่สารอาหารในนมแพะถูกย่อยและดูดซึมได้ง่ายนี้ ร่างกายจึงนำไปใช้ประโยชน์ได้เต็มที่
จากการทดลองของ Murry และคณะ ซึ่งทำการเลี้ยงลูกสุกรด้วยนมแพะเป็นเวลา 52 วัน พบว่าลูกสุกรมีไขมันสะสมตามส่วนต่างๆของร่างกาย น้อยมากอย่างเห็นได้ชัด และมีความแข็งแรงของกระดูกเพิ่มขึ้นเพราะไขมันจากนมแพะ ย่อยง่ายจึงไม่สะสมในร่างกาย อีกทั้งนมแพะยังมีปริมาณแคลเซียมสูงจึงทำให้เนื้อกระดูกแน่นขึ้น คุณสมบัติดังที่กล่าวมานี้ล้วนเป็นที่ยอมรับของแพทย์แผนปัจจุบัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งแพทย์ชาวจีนแผนโบราณ

นอกจากนมแพะ จะไม่ก่อให้เกิดไขมันสะสมแล้ว นมแพะยังมีกรดไขมันชนิดพิเศษชื่อ คาโพรอิก ( Caproic ) คาพรีลิก ( Caprylic ) และคาพริก (Capric) ที่วงการแพทย์กำลังให้ความสนใจ เพราะกรดไขมัน เหล่านี้ช่วยรักษาโรคที่เกี่ยวกับการดูดซึมอาหาร ไม่ว่าจะเป็นโรคภาวะดูดซึมสารอาหารบกพร่อง หรือลำไส้เล็กทำงานผิดปกติ การดื่มนมแพะจึงเป็นทางเลือกหนึ่งของผู้ป่วยที่มีปัญหาเกี่ยวกับ ระบบการดูดซึมอาหาร รวมทั้งผู้ที่มีปัญหากับการดื่มนมชนิดอื่นๆที่สำคัญยังเหมาะกับผู้ป่วย โรคกระเพาะอาหาร เพราะช่วยลดอาการอักเสบอันเกิดจากแผลในกระเพาะอาหารได้ ทั้งนี้เนื่องมาจากนมแพะมีค่า pH อยู่ในระดับ 6.4 - 6.7 ซึ่งเป็นเกณฑ์ที่เหมาะสมใน การปรับสภาพกระเพาะอาหารให้มีความเป็นกลางนั่นเอง คนที่อยากจะลองดื่มนมแพะก็หมดห่วงเรื่อง ท้องเสียไปได้เลย ยิ่งปัจจุบันการเลี้ยงแพะเริ่มแพร่หลายมากขึ้น เราจึงเริ่มเห็นฟาร์มเลี้ยงแพะ ขนาดใหญ่ที่ให้ความสำคัญทั้งในด้านบุคลากร สถานที่ และอาหาร ซึ่งเป็นองค์ประกอบสำคัญที่จะ ทำให้แพะมีสุขภาพดี อีกทั้งยังมีการควบคุม ตรวจสอบคุณภาพตามมาตรฐานของกระทรวงสาธารณสุข จึงยิ่งสร้างความมั่นใจให้แก่ผู้บริโภคในเรื่องของคุณภาพและคุณประโยชน์จากน้ำนมแพะ
ในส่วนของกระบวนการรีดนมแพะ ในฟาร์มแพะขนาดใหญ่นั้นใช้เครื่องจักรที่ทันสมัยเช่นเดียวกับการรีดนมวัว โดยน้ำนมดิบ จะผ่านจากหัวรีดไปเก็บไว้ในแท็งก์ทำความเย็นเพื่อรักษาความสดใหม่จากนั้นน้ำนมดิบจะ ถูกเก็บรักษาไว้ในถังที่ปิดสนิท เพื่อป้องกันการปนเปื้อนจากเชื้อโรคและฝุ่นละอองก่อนส่งถึง โรงงานพาสเจอร์ไรซ์นมแพะ ซึ่งขั้นตอนนี้น้ำนมแพะจะผ่านกระบวนการพาสเจอไรซ์ด้วยเครื่องจักร ระบบอัตโนมัติที่ปลอดเชื้อตั้งแต่เริ่มต้นจนกระทั่งบรรจุขวด จากนั้นจะมีการตรวจสอบคุณภาพน้ำนม อีกครั้งในห้องปฏิบัติการทางวิทยาศาสตร์ เพื่อให้มั่นใจว่าได้นมแพะพาสเจอไรซ์ที่สดสะอาด และยังคงคุณค่าทางอาหาร วิตามิน และแร่ธาตุ เพื่อความปลอดภัยสูงสุด

La fête de Pâques

Fête religieuse

Pâques est une fête dite « d’obligation » dans l'Église catholique, c'est-à-dire qu’il est obligatoire de chômer et d'assister à la messe. Pendant longtemps, Pâques était le jour de l'année où les fidèles allaient communier, ce qui leur imposait d'aller se confesser préalablement. On employait l'expression « faire ses Pâques ». C'est aussi l'occasion pour le pape de prononcer sa bénédiction urbi et orbi.

Traditions populaires

Dans les pays chrétiens, l'œuf de Pâques est le cadeau favori le jour de Pâques.

En Allemagne et en Autriche, dans la plupart des Länder, le lundi de Pâques s'accompagne d'un autre jour férié : le « Karfreitag », sorte de Vendredi saint. Pâques y est donc considéré comme une sorte de deuxième Noël et il n'est pas rare que les gens s'offrent des cadeaux entre eux à cette occasion. Autre particularité : les œufs de Pâques sont apportés par le lièvre de Pâques (Osterhase).

Comme pour Noël, les Allemands décorent leur maison à l'approche de Pâques. Chocolats et diverses décorations souvent en forme de lapin ornent ainsi les boutiques et les appartements. On y fait aussi des bouquets de Pâques sur lesquels on accroche divers sujets et des œufs peints. Les arbres dans les jardins ont droit aussi à une parure multicolore avec l'arrivée du printemps, les œufs et lapins poussent partout !
En Belgique et en France, ce sont les cloches de Pâques qui apportent les œufs de Pâques. Depuis le jeudi saint, les cloches sont silencieuses. On dit qu'elles sont parties pour Rome, et elles reviennent le jour de Pâques en ramenant des œufs qu'elles laissent tomber à leur passage.

En Allemagne et en France, le repas de Pâques est souvent l'occasion de partager un rôti d'agneau accompagné de flageolets.

Les états-uniens espèrent que l’« Easter Bunny » leur apportera des lapins en chocolat et des sucreries dans un panier tressé.

Pâques a donné naissance au prénom « Pascal ».

En Slovaquie, il est coutume lors de la paques que les hommes pour souhaiter une bonne santé aux femmes, les aspergent d'eau, et leur assainent quelques coup de bâton ( un tressage de branche), en echange de quoi, les femmes offrent des bonbons et chocolats.

แกงกะหรี่ช่วยหยุดมะเร็งเต้านม

แกงกะหรี่สีเหลืองช่วยสกัดมะเร็งเต้านมได้ ศูนย์ เอ็ม ดี แอนเดอร์สัน มหาวิทยาลัยเท็กซัส ประเทศสหรัฐอเมริกา ได้วิจัยออกมาแล้วว่า สารเคอร์คิวมินที่อยู่ในขมิ้นเครื่องที่มีอยู่ในส่วนผสมหลักของแกงกะหรี่นั้น สามารถช่วยหยุดยั้งมะเร็งเต้านมไม่ให้ลุกลามไปที่อื่นได้

โดยสถาบันได้ทดลองกับหนูที่เป็นมะเร็งเต้านม พบว่า..หนูที่ได้รับสารเคอร์คิวมินเพียงอย่างเดียว สามารถทำให้ก้อนเนื้อเล็กลงเรื่อยๆการค้นพบนี้กลายเป็นความหวังใหม่ของผู้ป่วยโรคมะเร็งเต้านม ส่วนคุณผู้ชายสามารถทานแกงกะหรี่ เพื่อช่วยชะลอมะเร็งต่อมลูกหมากได้ เนื่องจากมีสารเคอร์คิวมิน อีกทั้งช่วยลดอาการอัลไซเมอร์ได้ สรุปทุกคนทานแล้วดี !

LES FRUITS DE TAHITI ET SES ILES

L'histoire des fruits tropicaux de Tahiti se confond avec celle des hommes qui peuplèrent la Polynésie. Nées de volcans sous-marins, isolées au cœur de l'immense Pacifique, les îles des mers du Sud n'avaient que bien peu de chance d'être naturellement colonisées par une végétation riche sur le plan du nombre d'espèces botaniques. En revanche, cet isolement a été un facteur de fort endémisme. Les fruits de Tahiti et ses îles s'implantèrent en deux vagues successives : la première coincide avec l'arrivée, depuis la lointaine Asie du Sud-est, des occupants polynésiens sur leur grandes pirogues, il y a plus de 15 siècles. Ils amenèrent avec eux, entre autres, certains bananiers, le cocotier, l'arbre à pain, la canne à sucre… La seconde vague, de loin la plus riche, correspond à la phase de découverte, d'exploitation et de colonisation de cetterégion du monde par les Européens.

C'est elle qui amena la goyave, le plamplemousse, la mangue, la carambole, le ramboutan, le mombin, etc, essentiellement d'Amérique du Sud et d'Asie du Sud-Est. Depuis le célèbre explorateur anglais James Cook, qui introduisit, affirment les historiens, l'orange, le métissage de la végétation pré-européenne avec les espèces importées n'a jamais cessé, souvent au détriment de la flore endémique. D'où le fait qu'aujourd'hui, à Tahiti et dans les îles polynésiennes, on trouve quasiment tous les arbres fruitiers qui croissent autour de la ceinture tropicale. Les polynésiens étant des jardiniers passionnés et des " mains vertes " réputées, ils ont toujours su adopter les espèces nouvelles présentant un intérêt pour eux. D'où cette impression parfois de jardin d'Eden que ressent le visiteur…

การ์ตูนภาษาอังกฤษ

noticing สังเกตเห็น รู้
sacrificed เสียสละ พลี

การ์ตูนภาษาอังกฤษ

soaring พุ่งสูงขึ้น เพิ่มขึ้น
embarks เริ่ม เริ่มดำเนินการ

การ์ตูนภาษาอังกฤษ

noticing สังเกตเห็น รู้
sacrificed เสียสละ พลี

การ์ตูนภาษาอังกฤษ

serious จริงจัง เคร่งเครียด
privileges อภิสิทธิ์ ผลประโยชน์

การ์ตูนภาษาอังกฤษ

jerk เป็นคำสแลงหมายถึงคนที่หยาบคายและน่ารำคาญ
trophy wife ภรรยาสาวสวยของผู้ชายที่ร่ำรวยและมักจะแก่กว่าฝ่ายหญิงมาก

Le cacao

Le cacao

Le Cacao - La Saga du chocolat

Arbre de vie chez les Mayas Sang d'une princesse Toltèque Idolâtré par l'empereur Montezuma

Considéré comme aphrodisiaque

par les Aztèques

Convoité par les pilleurs espagnols

Méprisé par les pirates anglais

Monnayé par les commerçants

hollandais

Utilisé comme potion magique par Casanova .

Illustration: Valhrona

Origine:

Amérique centrale et Amérique du Sud - plus précisément au Mexique dans la presqu'île du Yucatan et dans les bassins de l'Orénoque et de l'Amazone dérivé du mot aztèque tchocolatl, lui-même emprunté au Maya: choco signifiant bruit et ati, l'eau ou xocoatl - Allusion au bruit du fouet pour faire dissoudre et mousser le chocolat dans l'eau chaude

Étymologie:

Appellations

Ère pré-colombienne

Sauvage pendant des siècles, il naquit, aux yeux des hommes vers l'an 2000 avant notre ère dans l'immensité de l'Empire Maya et vit défiler toutes les grandes civilisations qui lui portèrent une origine royale ou divine - son nom latin Theobroma signifie "nourriture des dieux".

C'est Quetzalcoatl, dieu de la végétation et de son renouveau, représenté par un serpent à plumes et qui régnait sur la cité de Tula qui apprit aux hommes comment cultiver le cacahuaquahuilt - le cacaoyer à l'ère pré-colombienne.

Arbre sacréChez les Pilpils, le cacao était associé aux principaux événements de la vie quotidienne. Les fèves de cacao servaient d’offrandes pour les grands passage rituels de l'embryon à la naissance; de l'enfance à la puberté. Le corps des jeunes garçons était enduit d’un mélange d’eau de pluie, de pétales de fleurs et de poudre de cacao.

Chez les Mayas, il était tout d'abord un breuvage rituel appelé " chacau haa ".

Après le déclin de l’Empire Maya, les envahisseurs Toltèques (époque post-classique 950 - 1500) firent du cacaoyer leur symbole de la réincarnation terrestre au monde végétal. Associé au sang dont les fèves ont la couleur, le cacao représente chez les Toltèques une princesse de la tribu sauvagement assassinée. L'amertume des fèves n'est que la transcription sensible de toutes les souffrances qu'endurèrent la princesse avant de mourir et celle de tout un peuple avant de dominer tout le Mexique central sous l'oeil vigilant du héros civilisateur Kukulcan.

On retrouve cette même connotation chez les Bribris, où le cacao tient fonction d’élément médiateur entre le ciel et la terre, entre la nature et les hommes, véritable source de fertilité et de vie à partager entre tous. À chaque année, on recherchait un chien aux poils couleur cacao pour l'offrir aux dieux, rendre la terre féconde et la récolte généreuse.

Arbre de Vie Mayas et Aztèques apprirent les propriétés hydratantes du beurre de cacao, cette substance obtenue après plusieurs étapes de transformation. Ce baume devint partie intégrante de la pharmacopée pour cicatriser les gerçures et les brûlures, calmer les ardeurs du soleil, soigner le foie ou les poumons et comme remède préventif contre les morsures de serpent.

Au royaume des Aztèques Les Aztèques, pilaient les grains de cacao à genoux, au moyen d'un métalt, un mortier moitié bois, moitié fer et légèrement chauffé sur une pierre plate - la matate. Les fèves étaient ensuite grillées et concassées avec des épices, notamment du poivre, de la cannelle et de l'achiote et passées au tamis.
La cabosse demeura, pendant tout leur règne, un élément majeur social, économique et religieux jusqu'au jour où ils durent plier sous le joug de la conquête espagnole au XVe siècle.

La cabosse est à l'origine de la comptabilité en AmériqueLa fève de cacao, séchée, devint une monnaie d'échange. On pouvait aussi bien acheter un lapin à 10 fèves qu'un esclave à 100 fèves. Ayant en main une référence comptable acceptée par les différentes tribus, plusieurs grandes civilisations d'Amérique Centrale commencèrent à développer des relations commerciales autres que sur une base de troc. On a même découvert les plus anciennes inscriptions calendaires.

La mesure étalon des Mayas était la "carga", équivalente à la charge que pouvait porter un homme sur son dos déterminée à 8 000 fèves.

- 1 zontle = 400 fèves
- 20 zontles x 400 fèves = 3 xiquipils
- 3 xiquipils soit 8 000 fèves = une carga
- 32 cargas - environ 1 tonne

Les Aztèques continuèrent à utiliser la mesure étalon des Mayas. Aussi, on comptait par "carga" le tribut que les populations soumises devaient payer à leur valeureux conquérants pour se libérer du joug de la servitude. L’imposition annuelle perçue par la confédération aztèque était de 980 cargas, soit environ 30 tonnes.

Toute une institution bancaire vint se greffer à la structure politique et le rôle de banquier équivalait à une charge de prestige.

Ère hispanique
En 1502 - Christophe Colomb accoste au Nicaragua au mois de juillet. Vers la fin du mois, son bateau mouille au large de l’île de Guanaja, à quelques lieues du Honduras actuel.

"Un grand bateau indigène de vingt-cinq rameurs vint à notre rencontre.

Leur chef, abrité par un toit, nous offrit des tissus, de beaux objets de cuivre

et des amandes qui leur servent de monnaie et avec lesquelles ils préparent une boisson."

Mais trop absorbé par la recherche du Nouveau Monde et de la route des Indes, il ne s'attarde pas aux "amandes".

1519 - C'est à Hernan Cortes que l'on doit la découverte du chocolat alors qu'il débarque en avril 1519 sur les côtes du Tabasco. Les habitants, à la vue de sa cuirasse, de son visage blanc et barbu, monté sur un cheval, le prennent pour le dieu Quetzalcoatl car une prophétie avait annoncé que ce dieu était allé conquérir de nouvelles terres à l'est et qu'il reviendrait par ses descendants. Ils conduisent ce conquistador au palais flamboyant de l'empereur Moctezuma où, en signe d'hospitalité et pour honorer le dieu de la culture du cacaoyer, on lui offre un "xocolatl" dans un gobelet d'or incrusté d'écailles de tortue. Montezuma veut lui faire partager sa passion pour ce breuvage épais édulcoré au miel qu'il aime pour son amertume aphrodisiaque accentué d'épices et de piment. Sa ration quotidienne se chiffre à 50gobelets par jour. Il goûte ainsi au chocolat chaud parfumé de cannelle, de poivre, de girofle, de graines d'achiote et, s'il présume une découverte alimentaire, il est tout d'abord sidéré par la richesse des gobelets.

Dans sa première lettre-rapport à l’Empereur Charles Quint, datée de 1520, Cortès mentionne le cacao " qui est un fruit comme des amandes que les indigènes vendent moulue. Ils la tiennent, dit-il, en si grande valeur qu’elles sont traitées comme monnaie dans toute leur terre et achètent avec elles toutes choses nécessaires sur les marchés et ailleurs ".

En même temps que part ce premier rapport, les Espagnols massacrent la noblesse aztèque et Cortez doit fuir la ville de Mexico le 30 juin de la même année. Près d'un an plus tard, aidé par les tribus qui refusent le joug aztèque et les sacrifices humains, il prend Mexico et la détruit. En 1522, il est nommé gouverneur général de la Nouvelle-Espagne.

En 1528 - (ou 1529 selon différents manuscrits), les caravelles espagnoles, leur ventre gonflé d'or voguent vers l'Espagne emportant des sacs de fèves de cacao prélevés des plantations de Cortes offertes en cadeau de bienvenue par Montezuma.

Cortès demeure en territoire aztèque jusqu'en 1540; il apprend la valeur des cabosses. En l'an 1536, il l'estime autour de 5 à 6 pesos d’or. Son cours demeurera stable durant toute une décennie. Après le départ de Cortès, il se mit ensuite à grimper et atteint 20 pesos par carga, fixé par l'ordonnance de 1551.

Reprenant à leur compte la méthode comptable et politique des Aztèques, il réquisitionne un tribut annuel et met en place un système de "coopération volontaire" du nom de "encomienda" pour cultiver les plantations de cacaoyers et s'assurer d'une récolte progressive.

À la cour de Charles Quint le chocolat fait des ravages autant qu'en Nouvelle-EspagneIntroduit en Espagne par le célèbre navigateur Fernand Cortez, le chocolat qui devait donner des forces aux plus défaillants et "permettre d'approcher les femmes" laisse un goût amer. Après de nombreuses tentatives, c'est au Mexique qu'on adapte enfin une recette pouvant satisfaire les goûts espagnols en remplaçant le poivre et l'achiote par du sucre d'agave. Les religieuses d'Oaxaca ajoutent de la vanille, de la fleur d'oranger et du musc. Muni de cette recette, le chocolat traverse à nouveau l'Atlantique. Charles Quint en fait un monopole d'état.
En 1585 - une première cargaison, en provenance de Vera Cruz débarque à Séville. Seuls les botanistes s'y intéressent.

Au Mexique, l'aristocratie consomme de plus en plus de chocolat chaud. Les femmes ont l'habitude de se faire servir un gobelet finement ciselé à toute les deux heures et pendant les longs offices religieux ce rite n'échappe pas à la règle. L'évêque de Chiapas invective ses fidèles d'user de tempérance pendant les offices mais ces dames n'en font qu'à leur tête. Ce dernier, par un retour des choses, mourra empoisonné . par une tasse de chocolat.

Le chocolat conquiert l'EuropeUne contrebande active s'organise par les Hollandais. En guerre contre l'Espagne catholique, ils voient, dans la cabosse, un moyen de saper le monopole de Charles Quint et ils introduisent des tonnes de fèves en France. Le chocolat séduit Florence et l'Italie toute entière.
En 1606 - apparaissent les premiers cioccolatieri qui se se consacrèrent à l'art du chocolat.
En 1609 - des Juifs, fuyant l'Inquisition, débarquent à Bayonne et créent les premiers ateliers de traitement du cacao. Certains d'entre eux sont passés maîtres dans la chocolaterie et font connaître leurs spécialités en Pays Basque. Le chocolat traverse la frontière pour pénétrer dans les cuisines des princes d'Allemagne et de Pologne.

À la cour des rois de France

1615 - Mais c'est six ans plus tard que le chocolat franchit officiellement les Pyrénées. Anne d'Autriche, fille de Philippe II d'Espagne en emporte dans sa corbeille de noces. Elle a même amené sa molina, une servante experte dans le maniement du moulinet pour faire mousser le chocolat. Son époux Louis XIII est séduit et offre des douceurs chocolatées à ses plus fidèles courtisans.



Richelieu en consomme pour soigner sa rate; les femmes pour reprendre des forces alors que les journées à la cour sont longues et épuisantes; tout est prétexte pour siroter une tasse de chocolat chaud.



Alexandre Dumas raconte, dans son Grand Dictionnaire de la Cuisine, que l'usage du chocolat au début du XVIIième siècle "y devint promptement populaire ; les femmes et surtout les moines se jetèrent sur cette boisson nouvelle et aromatique avec un grand empressement, et le chocolat fut bientôt à la mode. Les mœurs n'ont guère changé à cet égard, et encore aujourd'hui, dans toute la péninsule, il est de bon goût de présenter du chocolat dans toutes les occasions où la politesse exige d'offrir quelques rafraîchissements, et cela partout et dans toutes les maisons qui se respectent.





Le jeune Louis XIV qui avait l'âme d'un cuisinier et aimait concocter de petits plats dans ses appartements, n'avait pas un très grand penchant pour le chocolat et déclarére que "cet aliment trompe la faim mais ne remplit pas l'estomac". Par contre, en 1659 il accorde à un certain David Chaillou, par lettres patentes et privilège royal, pour une durée de 29 ans, de la fabrication et de la vente d’une "certaine composition que l’on nomme le chocolat (.) soit en liqueur ou pastilles ou en boîtes, ou en telle autre manière qu’il lui plaira" sur toute l’étendue du royaume et l'ouverture de la première chocolaterie dans le quartier des Halles. Il ouvre sa boutique à Paris rue de l'Arbre Sec. À cette époque, c'est les fèves arrivent encore non décortiquées. Grillées dans une bassine et pilées au mortier comme chez les Aztèques, Chaillou procède alors à une autre étape de broyage à l'aide d'un lourd rouleau de fer.


1660 - Le chocolat aurait-il adouci les relations entre la France et l'Espagne. La petite histoire ne nous le dit pas mais un an plus tard Marie-Thérèse d'Espagne épouse en grande pompe Louis XIV. La chronique de l'époque raconte que la pauvre petite Infante, solitaire, mal aimée, puisait dans une tasse de chocolat épicé et parfumé à la cannelle toute la nostalgie de son pays natal. On chuchotait, même en coulisse, qu'elle avait donné naissance à une petite princesse au teint trop foncé et nombreux étaient ceux qui mettaient le blâme sur son amour immodéré du chocolat. . Avait-elle trop bu de chocolat en attendant son enfant?
C'était tout un art que de confectionner un bon chocolat espagnol car il était relevé de nombreuses épices, beaucoup trop pour capter le palais raffiné des Français. Même si, à l'odeur, on reconnaissait infailliblement une pointe de cannelle et de piment rouge, la pâte de cacao demandait de multiples ingrédients et un dosage délicat pour arriver à l'harmonie. Pour 100 grains de cacao grillés, pilés et dégraissés, il fallait 12 amandes et 12 noisettes broyées, un demi pain de sucre concassé, une cuillerée de miel, des grains d'anis et deux grains poivre du Mexique ou grains de chili, six roses d'Alexandrie, une gousse de campêche et deux drachmes de cannelle.

Certains en vantent les mérites. Le duc d'Albe se constitue une cave comme d'autres de grands vins.
1671 - Mme de Sévigné écrit à sa fille, Madame de Grignan, qu'il n'y a rien de tel que des truffes, un potage de céleri et un chocolat.

J'en ai pris avant hier pour digérer mon dîner afin de bien souper, Et j'en ai pris hier pour me nourrir, afin de jeûner jusqu'à ce soir, Il m'a fait tous les effets que je voulais; voilà de quoi je le trouve plaisant, c'est qu'il agit selon l'intention

On le buvait chaud ou froid, servi souvent dans de ravissantes chocolatières. Sa consommation, au cours des rendez-vous galants, faisait bonne figure.

En 1680 - le mot "chocolat" apparaît dans le Dictionnaire français contenant les mots et les choses de Richelet.

En 1705 - suite à l'exemple de la "Molina" de la reine Anne d'Autriche, on institue à la cour une charge de chocolatier de la reine.

"Au commencement de la Régence (1715-1723), le chocolat était devenu plus en usage que le café", raconte Alexandre Dumas, "qui, tout nouvellement importé aussi, était regardé comme boisson de luxe et de curiosité, tandis que le chocolat était considéré, à juste titre du reste, comme un aliment sain et agréable".
En 1734 - Pour être bien vu à la Cour, recueillir les potins, pavaner et intriguer, toutes les têtes poudrées se rendent tôt le matin "au chocolat du prince" régent.

1778 - Début de la mécanisation